Met deze site wil ik laten zien hoe Steven was.
Steven was een goedlachse jongen met een gouden glimlach
die steeds voor iedereen klaarstond.
Hij was een echte levensgenieter,maakte graag plezier,
ging graag eten,hield van muziek en in het bijzonder
van Avril Lavigne.
Hij hield van film, fitnessen met vrienden en was een
echte computerfreak al heel jong maakte hij websites en
was dan thuis ook altijd achter de computer te vinden.
Ik was en ben nog altijd heel fier op hem...

Jammer genoeg kwamen we op 23 januari 2005 in een nachtmerrie
terecht.
Ik zie hem nog de deur uit gaan heel vrolijk en blij en hij zei
"ma ik ga niet lang weg zijn"
Had hij en ik toen moeten weten dat hij nooit meer thuis zou
komen....

Toen de deurbel ging en er een vrouw aan de deur stond met een
papier en zijn horloge in haar hand wist ik het al.
Ze zei "mevrouw het spijt me uw zoon is overleden"
Ongeloof,woede,machteloos vanalles gaat er door je heen.
Ze wilde kleding en belde een begrafenisondernemer om Steven
te laten opbaren.
s'Middags om een uur of twee zijn we naar Steven gegaan..daar
sta je dan voor de deur van de kamer waar hij dood ligt.
Ik durfde de confrontatie eerst niet aan, mijn man en familie
zijn eerst bij Steven geweest.
Ze zeiden hij ligt zo mooi net alsof hij gewoon ligt te slapen.
Ik ben dan met knikkende knieen gaan kijken en inderdaad daar lag
hij zo mooi enkel wat gekwetst aan de rechterkant van zijn hoofd
een fatale klap tegen zijn rechterslaap.
De dagen erna heb ik elke dag uren bij hem doorgebracht, hem geknuffeld,
woorden uitgesproken die ik nog zo graag wou zeggen.
Zijn handen in de mijne..
Dan komt de allerlaatste keer want je moet hem begraven en afscheid
nemen, ik besefte maar al te goed dat ik mijn JONGEN nooit meer zou zien.
20 jaar lang was hij mijn leven, mijn zielemaatje, mijn ALLES
Onze band is heel sterk geweest,beter kon gewoon niet...
Ik mis hem elke dag ik sta ermee op en ga ermee slapen en je leert er
niet mee leven, het went nooit.
Zijn levendige karakter ..zijn verhalen..alles mis ik en het blijft
ontzettend pijn doen.
Toch heb ik veel geleerd van Steven vooral positief zijn dat was zijn
levensmoto en dat geeft me kracht om door te gaan.
Hij wilde dat ik zou fitnessen..maar ik zei Steven dat is niks voor mij.
En ik fitness nu hij zou trots zijn op mij dat weet ik zeker ..
Verdriet dat wilde Steven niet maar daar kan ik hem niet in volgen want
het verdriet is er nu en zal er altijd zijn.
Ik weet dat hij bij veel mensen een diepe indruk heeft nagelaten en ik
hoop dat hij nooit vergeten word.
Langs deze weg wil ik iedereen bedanken die er is en was voor de steun
collega's,buren,vrienden en vriendinnetjes ook zijn fitnessclub, klanten
van het werk, en nog teveel mensen om op te noemen..

HOU HEM IN JE HART VOOR ALTIJD
EN LAAT HET ME WETEN
DAT OOK JIJ HEM NIET ZAL VERGETEN.

Zijn ma.

. .